Lagune

In de eenzame woestijn, onder de hete zon
Lag een lagune, oud, geketend in het zand
Ik ben die lagune, bang, wereldvreemd en moe
De zon brandt m’n lijf, de grond omarmt mijn voet

Ik ben dezelfde die ooit, de zee wilde zijn
De grootste oceaan had ik ooit willen zijn
Mijn wens was te gaan, te vloeien naar zee
Ik had de nacht ontbrand, de morgen gehaald

Eerst was ik een kleine bron, onder de hemel, maar
In zwarte tijden, helaas, kwam mijn pad op geel zand
Mijn oog was telkens gericht, achter die hoge berg
Maar de hand van het lot groef een geul op mijn weg

Ik viel in die geul, vastgezet in het zand
De hemel huilde maar niet, ook hij had mijn doodswens
Nu ben ik haast niets meer, halflevend geboeid
Een deel sterft in ‘t zand, een ander deel vervlucht

De zon van zo hoog, van onder de grond
Ze drogen me uit. Mijn leven – dat is dit
Voor me zie ik alleen: mijn sterven, mijn eind
Het lot – dat is dit: gevangen door zand

Er is niets over van mij, mijn laatste druppels zijn dit
Dorstig zand, dat ben ik, meegevoerd door de wind
Ik raak droog, ben bijna op, als de zon weer opkomt
Het zand steelt mijn plek, als zo de wind weer spreekt

(Vertaling Googoosh – Mordab)

Post navigation

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *