Categorie: Overig werk

Verliezer als premier

Tekst: Simone van Saarloos, vrij vertaald naar ‘I Want A President’ door Zoe Leonard.

 

Peywand, peygir

Het behang is gelijmd met het gekibbel van mijn moeder en oma, de tapijten hebben drie generaties voeten gekend, in de kast lagen ooit onze alledaagse bezittingen te rusten, en door de gordijnen heen waait nog altijd het vuil van mijn geboortegrond binnen.
Nu heb ik er pas echt gewoond.

Idylle 4

Video gebaseerd op een gedicht van Ilja Leonard Pfeijffer, uit de bundel Idyllen.

Haar eigenaardigheden

Ik wilde van haar weten: vindt hij je leuk om de redenen waarom ik jouw vriendin ben? Ziet hij in jou wat ik bijzonder, grappig, leuk vind aan jou? Maar ik dacht dat het erop zou lijken alsof die vraag eigenlijk over mij zou gaan, dus ik formuleerde het anders en ze begreep me niet.

Pas een paar weken later kreeg ik antwoord, toen ze er zelf over begon. ‘Hij is heel grappig,’ zei ze. ‘Weet je, ik kan alleen maar met iemand zijn die goede humor heeft. En die ook mijn humor begrijpt.’ Waarop ze iets aparts deed (een raar dansje? Een gek geluidje? Een ongepaste opmerking?) waar zowel zij als ik om schaterlachten.

Ze was wel eens ‘leuk raar’ genoemd. Die mensen mocht ik meteen. Zij mochten haar leven in van mij. Die mensen begrijpen haar, zij waarderen haar. Het was een geruststelling dat zij dit zelf zag – dat ze alleen met iemand zou kunnen zijn die haar leuk vindt vanwege haar eigenaardigheden.

Ik weet dat het niet om mij gaat, maar ik was er stiekem trots dat ik dit al begrepen had. Dat mijn vraag geen vraag had hoeven zijn.

 

Achteloos herinneren

Spullen bewaar ik om ze tijdens het opruimen tegen te komen. Opruimen is herinneringen ophalen. Opruimen is besluiten of ik de herinnering ooit nog wil ervaren, of dat het te onbelangrijk of te pijnlijk was om nog eens tegen te komen.Als ik dingen bewaar is het omdat ik weer verrast wil worden als ik ze opnieuw tegenkom. Omdat ik de herinnering vergeten was en het object me weer iets fijns doet herleven. Voor even, tot ik het terugstop om later weer te vinden.

Ik verbaasde me over mijn eigen achteloosheid ten opzicht van dit object, deze herinnering. Het had makkelijk in de categorie ‘pijnlijk’ gepast, maar kennelijk vond ik dat het een glimlach verdiende. Ik stopte het weer terug, en mijn eigen achteloosheid maakte me gelukkig.

 

Lagune

In de eenzame woestijn, onder de hete zon Lag een lagune, oud, geketend in het zand Ik ben die lagune, bang, wereldvreemd en moe De zon brandt m’n lijf, de grond omarmt mijn voet Ik ben dezelfde die ooit, de zee wilde zijn De grootste oceaan had ik ooit willen zijn Mijn wens was te…